Lara – Een boek dat je moet lezen!

‘Lara Switten’- Een mama van twee prachtige dochters, en een babyboy onderweg. Helaas ook een mama bij wie kanker is vastgesteld.
Ik kende Lara vorig jaar nog niet, al woont ze wel in dezelfde gemeente.
Ze kwam voorbij op Instagram, en haar verhaal ben ik beginnen volgen.
Achteraf heb ik spijt dat ik haar niet vroeger heb ‘ontdekt’. Lang voor haar leven een rollercoaster werd.
Iemand die zo positief in het leven staat is een voorbeeld.
Helaas kan er op één jaar tijd veel gebeuren.
Lara veranderde van een gezonde mama die nog een heel leven voor zich had, in iemand met een deadline.
Haar levenskwaliteit werd minder, maar de lichtpuntjes bleven.

En daar bewonder ik haar voor!

foto: instagram @larabylara

Een boek over haar verhaal moest er komen, dat wou ze voor haar kinderen.
Haar woorden, geschreven door haar bestie Ine Nijs … hoe mooi kan het zijn.

De dag dat ik het boek in handen had, ben ik beginnen lezen en ik ben niet meer gestopt.
Het boek zit boordevol brieven, lichtpuntjes (die ze altijd wel kon vinden), maar ook de zwartste dagen vol pijn en eenzaamheid.

Die eenzaamheid moet het ergste zijn geweest.
Hoe kan iemand met zoveel mensen om haar heen toch nog eenzaam in een ziekenhuis liggen? Dat is iets wat me kwaad maakt!
Ik kan veel begrip opbrengen voor de voorzorgen die er door corona moeten zijn, maar dat een mama met een einde dat alsmaar dichter komt, haar gezin weken niet kan zien, dat vind ik ongelooflijk.
Wat moet het zwaar zijn geweest.

Ondertussen is Lara er niet meer, maar ze laat dit prachtige boek na.
Heel persoonlijk, boordevol foto’s, prachtige brieven, en de o zo belangrijke lichtpuntjes van iedere dag.
Haar kinderen zullen weten wie ze was.
Ik wil hier niet alles verklappen, je moet het gewoon lezen.

Lieve Lara
Je verhaal nam me mee, een jaar lang, doorheen de ups and downs.
Wat heb ik respect voor jou!
Het heeft niet mogen zijn, maar wat je achter laat is zo mooi!
Ik hou van positieve mensen, ik ben zelf iemand met het glas altijd halfvol.
Vroeger noemde ik het ‘positiviteit opzoeken’, vanaf nu zoek ik ‘lichtpuntjes’. Iedere dag opnieuw.
Als er wat meer Lara’s zouden rondlopen, zou de wereld er veel rooskleuriger uitzien.
Drink daarboven maar lekker veel roze bubbels, en laat af en toe de lucht roze kleuren, voor iedereen die op dat moment lichtpuntjes zoekt.

Foto: Boek ‘Lara’









Een stukje Provence in Limburg!

Ok, misschien had ik liever in Frankrijk tussen de lavendel gewandeld, maar De Lavendelhoeve in Stokrooie is een mooi alternatief.
Ik had er al eens over gelezen en een paar maand geleden zijn we er perongeluk langs gefietst, maar aangezien het nog geen ‘lavendeltijd’ was, zijn we er niet gestopt.
Vandaag was het wel zover.
Denk aan paarsgekleurde velden, een winkeltje waar het heerlijk ruikt naar lavendel, lekkernijen gemaakt van het paarsgekleurde kruid,….heerlijk!
In het veld tussen de bloemen staan mensen te poseren. Alles voor die perfecte foto.
Er is een vrij groot terras waar je heerlijk kan vertoeven met een lavendelkoffie. Dit is een koffie met lekkernijen gemaakt van lavendel.
Of wat dacht je van lavendel gin? Ze hebben het hier allemaal.
Er is ook een winkeltje waar je onder andere geurzakjes, zeepjes, pralines, handcrèmes, etherische olieën en decoratie artikelen kan kopen.
Ik kocht een mini zeepje en een geurzakje, en die krijgen een plekje in mijn kleerkast.
Ik hou dan ook echt van de geur!
Je hebt er verschillende tuinen waar je kan door wandelen én een moestuin! 🙂 Ik ben helemaal gek van moestuinen tegenwoordig sinds ik zelf eentje heb. I’m getting old, i know! 😉
Mijn kids krijg je er niet meer mee naartoe, maar voor kleine kinderen is het een leuke uitstap.
Er zitten dieren, en er is een vleermuizengrot.
Kleine tip: doe je kleine grut iets paarsig, roze of blauw aan, en je hebt topfoto’s! 😉
De lavendelhoeve kan je goed bereiken met de auto, en er is een grote parking, maar ook met de fiets is het goed te doen.
Het ligt namelijk aan fietsroute 94, in de schaduw van de Herkenrode abdij.

Nu de hubby warm maken om met Nora terug te gaan.
Er was een hond aan het poseren vandaag, en als er iets is wat Nora kan…… 😉


Fietstochtje naar Lommel + routeplan

Sinds een paar weken hebben zowel mijn man als ik een e-bike van Jools.
Al de vooroordelen van….is het wel sportief, en rijden hier niet alleen oudere mensen mee, ga ik al dadelijk weerleggen.
We hebben ondertussen meer dan 300 km op de teller staan, aangezien we veel meer de fiets uithalen, en ook veel verder fietsen.
Na een fietstochtje zoals gisteren van 60 km, voel ik het vandaag ook in mijn lijf.
Het grote voordeel is dat je zoals ik al zei veel verder fietst, nergens bezweet op een terras aankomt, en het is zalig om nieuwe fietspaden te ontdekken.
Na het werk hoofd leegmaken op onze fiets…love it!
We hebben al zoveel mooie fietspaden gevonden dicht bij huis, waar we nog nooit geweest zijn…zalig toch?
Gisteren zijn we richting Lommel gereden.
Een mooi routeplan, redelijk rustig en niet te veel langs de weg.
Vanuit Leopoldsburg fiets je eerst langs het water, en vervolgens richting Hechtel.
Je kan er door de bomen fietsen, om daarna weer langs bossen en velden en vooral mooie uitzichten naar Lommel te rijden.
1 tip: neem voor het deel tot Lommel een picknick mee. Overal kan je hier rustig zitten in de natuur, maar je vindt er geen terrasje. Steek dus je tas vol met lekkers en hou een fancy picknick onderweg! 😉

Op het routeplan zul je zien dat de route niet volledig tot in Lommel centrum gaat. Wij zijn zelf dat stukje verder gereden omdat we echt wel nood hadden aan iets lekkers.
Wat me opviel is dat Lommel een upgrade heeft gehad. We zijn er een tijdje niet meer geweest en het centrum is echt wel leuk geworden. Leuke shops en terrassen. Yep….aanradertje. 😉

Na een pannekoek voor mij en een broodje voor de hubby zijn we verder gefietst. Het volgende deel is heel rustig maar voornamelijk langs de industrie van Lommel. Het was er wel leuk fietsen.
Verderop in Kerkhoven kwamen we langs Verpoorten ambachtelijk hoeve ijs. Ze hebben hier een winkeltje waar je vers vlees kan kopen maar ook een heerlijk terras onder de bomen, of je kan een ijsje afhalen en het buiten op een bankje opeten.
Dit is trouwens (voor de inwoners van Beringen) dezelfde slager als in Koersel.
We fietsen verder via Balen richting Ham, om zo via het fietspad door het bos in Beverlo uit te komen.

Om van het eindpunt verder te fietsen naar waar we vertrokken zijn is het nog ongeveer 3 km.
Wij sluiten hier af en genieten na op ons eigen terras! 🙂


Hieronder kan je de fietsroute downloaden!

Veel fietsplezier!

Goed nieuws vieren met frieten en wijn!

Hier ben ik weer! Maar dit keer met goed nieuws. 🙂
De vorige blogpost was heftig en is enorm veel gelezen.
Heel veel mensen met een soortgelijke ervaring.
Ik heb een paar honderd berichten gekregen, echt niet normaal.
In eerste instantie natuurlijk van familie en vrienden, maar ook van mensen die ik niet ken.
De meeste weten al dat ik vorige week donderdag goed nieuws heb gehad.
Uit de punctie is niets kwaadaardig gekomen! 🙂
Wat het dan wel was? Heel veel klierweefsel, dat op de MRI nogal onduidelijk was.
Over 6 maand moet ik opnieuw onder de scan om te kijken of alles nog in orde is.
3 weken hebben we in pure angst geleefd, omdat je van niets weet.
“Je hebt moeilijke borsten”, zei de dokter! Tja…. wat moet je daar nou mee?
Ik moet regelmatig onderzocht worden, en ook al ben ik nog ‘maar’ 40, een mammografie moet ik vanaf nu ook laten nemen.
In de familie zitten 2 mensen die borstkanker hebben gehad, en dan is het niet slecht om wat voorzichtiger te werk te gaan.
Waren al die onderzoeken nodig?
Waarschijnlijk was een MRI en een punctie ook al voldoende geweest.
De dokter was helemaal positief, als in: alles is ok mevrouw, waar zit je je toch zorgen over te maken?
De 3 weken ervoor was het: tja…dit ziet er toch niet goed uit en moet verder onderzocht worden.
Een wereld van verschil, en dat moest effe binnenkomen.
Natuurlijk zijn we enorm blij dat alles goed is, maar het is effe je mindset weer omzetten.
Enfin…..we rijden beiden met een grote opluchting naar huis.
Was me dat heftig seg!!

Nadat we onze ouders en werk hebben ingelicht, zet ik ook een post op facebook.
Iedereen vraagt om iets te laten weten, wat natuurlijk normaal is, maar het was wat veel om ze allemaal persoonlijk in te lichten.

We hebben beiden honger en we besluiten frieten te gaan halen.
De voorbije weken was mijn eetlust niet altijd wat het moet zijn, en in frietjes heb ik wel zin.
Het is mooi weer en we gaan met de fiets naar de Paalse plas.
Daar waar we 3 weken geleden hebben gewandeld, toen het circus begon, daar willen we nu ook klinken op het goede nieuws.
We nemen glazen mee, en een mini flesje wijn. Onderweg stoppen we om frieten af te halen.
Het was een “dinner with a view”! De wijn smaakte beter dan anders, en de frieten ook.

Zalig om daar te zitten met de man van mijn leven.
De man die er al die tijd voor me was, en me heeft opgevangen.
Hij heeft zijn fototoestel meegenomen en we blijven tot de zon bijna onder gaat.
Eindelijk rust in ons hoofd! Hij neemt foto’s, en ik lees in mijn boek. Beter kan het echt niet zijn.
Het is spijtig dat je pas van kleine dingen kan genieten als eerst je leven door elkaar wordt geschud!
Ach ja..

Dagboek van 2 helse weken!

Ik heb getwijfeld om dit te delen. Maar mijn blog dat ben ik. En ik zit even in een moeilijke tijd.
Niet veel mensen (enkel naaste familie en werk) weten in welke onzekerheid we op dit moment zitten.
Dit wou ik ook zo. Ik wil met niemand praten en het tientallen keren moeten uitleggen.
Bloggen werkt wel voor mij.
Als dagboek en als uitlaatklep. Ik schrijf het van me af.
En heel misschien heeft iemand er iets aan.
Ik heb een blog gelezen van iemand met borstkanker en die herkenning van haar verhaal deed me goed. Ze voelde in het begin hetzelfde als ik nu, en dat stelde me op een of andere manier gerust.
Het is een lange blog geworden, maar er is ook al enorm veel gebeurd.


Zaterdag 27/03/21
Bij het aankleden voel ik precies een grote verdikking in mijn rechterborst.
In eerste instantie dacht ik niets speciaal want je voelt altijd wel wat klieren en bobbels.
S’avonds kleed ik me uit en voel ik toch nog even opnieuw.
Ik maak de vergelijking met de andere borst en het geeft toch een verdikking aan.
Het is helemaal geen knobbeltje maar eerder een platte harde schijf achter mijn tepel.
Ik laat Antonio voelen en hij moet me gelijk geven, maar stelt me ook gerust….het zal wel niets zijn.

Zondag 28/03/21
De verdikking zit er nog steeds en ik begin lichtjes ongerust te raken.
Op aanraden van Antonio maak ik online een afspraak bij de huisarts.
Ik ga bij een groepspraktijk en mijn dokter heeft pas op woensdag een plaatsje vrij.
Ik leg de afspraak vast en de rest van de dag beleef ik toch lichtjes in paniek. Wat als….
Automatisch voel ik de hele dag door aan mijn borst. Is het nu weg? Of nee…toch niet. Het is precies groter/kleiner…je maakt jezelf helemaal gek.

Maandag 29/03/21
Antonio vertrekt naar het werk en ik heb een dagje verlof.
Hij stelt voor om toch even naar de dokter te bellen, want misschien heeft er wel iemand geannuleerd.
Ik zit nog in pyjama als ik bel, en inderdaad er is een plekje vrijgekomen vandaag.
Ik heb welgeteld 15 minuten om me aan te kleden en bij de dokter te geraken.
Die afspraak wil ik niet missen dus ik trek snel iets aan, plens wat water door mijn gezicht, poets mijn tanden en weg ermee.
De dokter vraagt wat er scheelt, en dan moet je zeggen wat je als vrouw nooit hoopt te moeten zeggen. “Ik voel een bobbel in mijn borst”.
Ok zegt ze, en wanneer heb je je maandstonden gehad? Ik vertel dat die ongeveer een week gedaan zijn. Voor je ongesteld gaat worden zijn je borsten namelijk ook licht opgezwollen en kunnen ze anders aanvoelen.
Ik mag op de tafel gaan liggen en ze voelt dadelijk de verdikking. Ik moet me niet dadelijk zorgen maken.
Het kan vanalles zijn, maar ze stelt wel voor om het te laten onderzoeken.
Ze vraagt welk medisch centrum ik verkies voor een foto en echo te laten maken. Het maakt me allemaal niet uit zolang het maar snel is.
Ik zie aan haar manier van doen dat ik hier best niet mee kan wachten.
In Tessenderlo kan ik vandaag nog langsgaan om 11h.
Helemaal verdwaasd stap ik in mijn auto en bel naar Antonio.
Ik begin te huilen als ik vertel dat het beter is om te laten onderzoeken.
Ik ben in de war en alles gaat zo snel. Ik ben bang van wat ze gaan zien.
Zou ik al iets kunnen vragen? Of moet ik wachten tot ze de resultaten doorsturen? En zien ze alles op zo een echo?
101 dingen schieten door mijn hoofd.
Antonio vraagt nog of het gaat en of hij niet moet komen, maar het lukt wel.
Ik besluit naar mijn ouders te rijden. Ze wonen korter bij het medisch centrum en dan hoef ik niet thuis zitten wachten.
Onderweg naar hen blijven de tranen komen.
Mijn ouders stellen me gerust, ik drink een koffietje en dan is het tijd.
Ik beloof hen om iets te laten weten.
Ik hoef niet lang te wachten in het medisch centrum en mag dadelijk meegaan met een vriendelijke verpleegster.
Eerst krijg ik een mammografie. Ik heb dit nog nooit gedaan maar het valt goed mee. Ze stelt me op één of andere manier gerust.
Dan moet ik bij de dokter komen voor een echo. Ze stelt wat vragen zoals wat ik juist voel en of er borstkanker in de familie voorkomt.
Terwijl ik probeer mee te volgen op het scherm duid ze een paar plekjes aan.
Ik snap er niets van, maar het moet wel iets zijn natuurlijk, anders meet ze het toch niet?
Als ik vraag wat ze ziet, zegt ze dat er een cyste zit op 12h (bovenaan dus), en nog iets anders op 10h (richting oksel) wat een beetje stervormig is en niet zuiver is afgelijnd.
Ik heb ook een vergrote lymfeklier.
Ik moet nog een foto laten nemen en dan opnieuw bij haar komen.
Weer in het kleedkamertje sta ik daar, helemaal verdwaasd, suf, en paniekerig.
Ik hou telkens Antonio op de hoogte via WhatsApp. Voor hem is dat wachten natuurlijk ook een hel.
Dan mag ik opnieuw bij de lieve verpleegster mee voor een foto. Het is hetzelfde toestel als de mammografie.
Ik weet niet of het nu aan mezelf ligt of dat er echt iets is, maar ik vind dat ze anders doet.
Ze vraagt of de dokter al iets heeft gezegd…..euhmm nee??
Het lijkt net of ze nog vriendelijker doet als de eerste keer, want ja…ik heb misschien wel borstkanker.
Mijn hoofd is vol en leeg tegelijk.
Opnieuw het kleedkamertje in en wachten. Weer een WhatsApp naar Antonio.
Dan komt de dokter tot bij mij. Ik moet niet meer bij haar komen maar ik moet een punctie laten doen.
Ik moet me nog geen zorgen maken maar mag hier wel niet mee wachten.
Hoezo geen zorgen maken?? Ik voel de grond onder me verdwijnen en denk natuurlijk meteen het ergste.
In de auto bel ik huilend naar Antonio, en naar de huisarts want ze moet een afspraak maken voor een punctie.
Ze is er niet en de secretaresse beloofd dat ze haar laat terugbellen.
Eenmaal thuis weet ik niet waar kruipen. Ik besterf het van de zenuwen en kan me op niets concentreren.
Antonio komt op tijd naar huis want Nora moet naar de kapper.
Vlak voor hij vertrekt bel ik opnieuw naar de huisdokter omdat ze nog altijd niet heeft teruggebeld.
Opnieuw krijg ik te horen dat ik het best hiermee verder ga, en ze doet haar best om voor mij zo snel mogelijk die punctie vast te leggen.
Ik vind dat ze helemaal anders klinkt en ze zegt ook dat het ‘stervormig’ gezwel of wat het ook is moet onderzocht worden. Die vergrote lymfeklier kan ook op een ontsteking duiden.
Op donderdag kan ik naar het borstcentrum in het Jessa ziekenhuis voor de punctie.
De huisarts doet naar mijn mening heel hard haar best om de MRI zo snel mogelijk in te boeken.
Te veel haar best? Weet ze meer?
Iedereen doet raar, alles is raar, mijn leven staat nu even on hold.
Tijdens mijn telefoontje naar de huisarts moet ik huilen. We zitten op ons terras en Antonio slaat zijn arm om me heen.
Het voelt niet goed! Is dit het begin van een mallemolen? Naar mijn mening zit ik er al in.
Het is mooi zonnig weer en Antonio stelt voor om mee te gaan Nora naar de kapper brengen en ginder een wandeling te maken. Effe buiten.
We wandelen rond de paalse plas en het doet me enorm goed. We babbelen veel, en hij beloofd me dat hij er altijd voor me gaat zijn.
Er is veel volk aan het wandelen. Raar….het leven gaat verder en dat van ons staat effe stil.

Wanneer we thuiskomen zit er een boeketje bloemen tussen onze poort. Bloemetjes van collega Ine..zo lief!


S’avonds stuur ik een berichtje naar mijn baas met de hele uitleg.
Bellen kan ik niet. Ik wil niemand zien, en niemand horen.
Hij is heel begripvol en ik zet de rest van de week verlof op.
Antonio blijft ook thuis.

Dinsdag 30/04/21 en woensdag 31/04/21
Op dinsdag en woensdag wisselt mijn gemoed continu.
Soms moet ik lachen en voel ik me goed. Er is dan even niets aan de hand.
Ik krijg tussendoor lieve berichtjes van de collega’s en mijn familie, maar ze laten me voor de rest met rust, en dat is goed.
Op dinsdag heeft Antonio één online vergadering opstaan waar hij niet onderuit kan.
Ik besluit om naar de winkel te gaan. Ik ben verstrooid en in sommige gangen sta ik wat onwennig rond te kijken. Wat kwam ik ook alweer doen?
Het ziekenhuis belt ook nog dat ik zaterdag 3 april al kan gaan voor een MRI. Die afspraak staat dus ook al vast.

Donderdag 01/04/21
Oh ik wou zo dat het een aprilgrap was, maar helaas.
Vandaag om 14h moet ik naar het borstcentrum voor een consult en punctie.
Antonio brengt me, maar mag niet mee binnen…corona 😦
Wat me als eerste opvalt op de afdeling is het woordje ‘oncologie’. Overal word ik eraan herinnerd.
Ik heb een boek bij me voor als ik moet wachten maar krijg geen letter gelezen.
Alles wat me aan kanker doet denken valt me op. Was dat nu een pruik? Oh die mevrouw heeft al terug haargroei….het wachten doet je speculeren. Dit is toch menselijk niet?
En dan mag ik binnen.
Ik mag bij Dr Vansteelant komen.
Het ziet er een lieve mevrouw uit maar wel iemand die helemaal in haar job zit. Lichtjes strenge uitstraling.
Ze begint weer met de vragenlijst. Leeftijd, aandoeningen, familiegeschiedenis,…
Dan mag ik gaan liggen en voelt ze eerst aan mijn linkerborst. Die is volgens haar volledig in orde.
Daarna rechts en voelt ze dadelijk de zwelling. Het zit wel gunstig zegt ze.
Ik: hoe bedoel je?
Dr: ja voor een borstsparende operatie.
Ah ja..ok dus ik heb geluk??
Ik voel me meer dan ooit al iemand met borstkanker, terwijl de diagnose nog moet komen.
Ik mag terug gaan zitten en ze begint te praten. Ik moet vandaag nog een punctie laten doen maar het kan zijn dat de dokter eerst wacht op de MRI.
Als ik een punctie kan doen dan mag ik haar morgenvroeg bellen, en dan zou ze al weten wat de uitslag is.
Dan gaat ze verder en zegt ze dat ik ook al bijkomende onderzoeken moet inplannen zodat indien het positief is we niet moeten wachten.
Euhmm welke onderzoeken vraag ik haar. Foto van de longen, echo van de lever, een botscan en een bloedonderzoek. SAY WHAT??
Ik voel onmiddellijk dat ze er hier niet mee lachen, en ik ben helemaal ondersteboven.
Je mag dan ook al een afspraak inplannen aan de balie voor donderdag 8/04, dan heb ik al de resultaten binnen en weten we wat te doen, zegt ze.
Ok veel succes en tot ziens.
Daar sta ik dan op de gang met een stapel verwijsbrieven en een hoofd dat op springen staat.
Aan de balie is het druk. Ik ben de jongste van de rij valt me op.
Er zitten 2 bediendes en degene waar ik bij sta is wat verstrooid. Niet nu denk ik nog.
Ze vergist haar in datums en stelt me helemaal niet gerust.
Ik voel tranen komen van onmacht en schuif kordaat al mijn papieren door de smalle gleuf van haar balie.
Ik zeg redelijk aangeslagen dat ze op elke brief moet vermelden wat ik wanneer moet doen, want ik kan er niet meer aan uit.
Het kan me niet schelen dat er mensen achter me in de rij het horen. Ik ben mentaal effe op.
Lever, botten, bloed, longen,….het loopt allemaal door elkaar en het enige wat ik kan denken is waar is mijn steun naast me?
Want ja, door corona mag je niemand meenemen voor dit, wel op het gesprek volgende week zegt ze nog.
Het slecht nieuws gesprek. 😦 Voor mij was dit al vrij heftig.
Ik loop met mijn stapel papieren naar een ander verdiep voor de punctie.
Een hele lieve verpleegster komt me halen en praat op een manier tegen me die me helemaal kalmeert.
Dit is zo belangrijk voor een patiënt, hoe ze je behandelen.
Er komt een jonge dokter binnen en maakt eerst een echo van mijn borst.
Hij bevestigd dat er iets stervormig zit en dat hij geen punctie kan doen want het zit niet goed. Er moet eerst een MRI gebeuren. Ik zeg hem dat als er geen punctie gedaan wordt dan kan ik morgenvroeg niet bellen voor de uitslag.
Dat kan sowieso niet zegt hij. Die uitslag is er pas over 3 dagen. Huh??
Hij ziet wel geen gezwel, dus dat is goed? Hij zegt dat het niet altijd borstkanker is.
Mijn mindset is even opgekrikt en ik ga iets geruster naar huis.
Ze zeggen altijd dat je nooit dingen moet gaan zitten opzoeken op google, maar laat ik je wat vertellen….dat doe je in die omstandigheden wel!
S’avonds ben ik boos als ik naar het nieuws kijk. Er zitten zoveel jongeren in een park bij elkaar en ik mag niet 1 iemand meenemen naar de dokter. Logica??

Antonio is op dit moment mijn alles. Hij steunt me als ik het nodig heb en laat me met rust, en doet normaal als ik normaal doe.
Sommige momenten is er niets aan de hand en kan ik me perfect gelukkig voelen, maar die wisselen helaas ook al met momenten van pure onmacht.
Huilen en lamgeslagen door paniek. Het gevoel van zenuwachtigheid dat je niet weet waar kruipen, en dat je hele lijf lam aanvoelt. Ik slaap heel slecht, Antonio natuurlijk ook.
We babbelen heel veel en ik ben dankbaar dat ik iemand naast me heb die me opvangt.
Ik zie ook wel dat hij wegkwijnt van de zenuwen. Hij moet bezig zijn, of gaat wandelen.
Ik voel ook wel dat ik continu bezig moet zijn. Maar bezig zijn met niets eigenlijk want ik ben heel verstrooid.
TV kijken is moeilijk want echt iets volgen lukt niet. Lezen gaat ook niet.
De dagen duren lang tot donderdag, of ook weer niet…
Ik weet niet of ik wel wil dat het donderdag is.
Misschien is mijn leven niet meer zoals ervoor.
De laatste 2 jaar is het toch al het een en ander geweest.
Ik ben nooit ziek, en nu alles achter elkaar.
Iets waar Antonio het moeilijk mee heeft. Hij wil het liefst alles van me overnemen. Het verdelen zegt hij. Ik ben nog maar pas van de schrik bekomen toen ze eind vorig jaar een cyste van 10 cm uit mijn eierstok moesten weghalen.
Het ergste is dat je met zoiets heel je gezin meesleurt. Het is niet enkel jij die afziet.
Ik voel dat de kinderen stiller zijn dan anders en natuurlijk doet het me pijn als moeder dat ze dit allemaal moeten meemaken.

Zaterdag 03/04/21
Vandaag staat de MRI op het programma.
Ik moet me om 8h20 inschrijven om dan om 8h40 het onderzoek te doen.
Deze keer moet ik op mijn buik gaan liggen met mijn 2 borsten in gaten.
Ik krijg een bel voor als het niet moest gaan, maar ze waarschuwt me wel dat het onderzoek dan is afgebroken en het dan vandaag niet meer kan doorgaan.
Tja….niet bellen dus.
Waar die gaten voor mijn borsten beginnen is een rand en daar lig ik juist met mijn maag op.
Ik heb ook iets ingespoten gekregen waar mijn vingers wat door tintelen.
Ik probeer een lichte paniekaanval te voorkomen met op mijn ademhaling te letten.
Na 20 min zit het erop en ik vraag wanneer ze iets weten.
Dinsdag of woensdag moeten ze normaal iets weten, en zou ik kunnen bellen.
Ik vraag of ik ook al bloed kan laten trekken, want hier moet je geen afspraak voor maken.
Dat gaat en ik vraag haar de naald van de inspuiting te laten zitten. Zo hoef ik niet opnieuw geprikt te worden. #kleingelukje 😉


Namiddag komt collega Ine langs en gaan we wat wandelen in het bos. Het doet deugd.

Paasdag verloopt rustig en ik probeer te genieten van mijn gezin.
Ik voel wel aan mijn lichaam dat het afziet. Ik slaap slecht en ben uitgeput.
Hoofdpijn die maar niet overgaat.
Denken denken en nog is denken. Dat is het enige wat je doet. Ik wil niet kaal worden, ik wil niet ziek zijn, ik wil niet geleefd worden. Als deze week al een voorsmaakje was van het circus dat nog komt..dat beloofd.

Maandag 05/04/21
Ik heb zo een app waar ziekenhuizen mee werken.
Mynexuzhealth heet het. Je kan hier je afspraken op volgen, en beeldmateriaal zien van je foto’s, echo,…
Hier komen ook de verslagen opstaan van de dokters.
Natuurlijk volg ik dit op de voet, en vandaag staat mijn bloeduitslag online.
Voor mij is het allemaal chinees wat er staat maar daar heb je google natuurlijk voor.
Niet goed…ik weet het maar hey..het is mijn lichaam.
Helemaal onderaan staat tumormerkers CA 15-3. Blijkbaar zijn dit dus tumorwaarden voor borstkanker.
In de laatste kolom staat kleiner of gelijk aan 28,5. In de eerste kolom (ik veronderstel mijn waarden) staat 13.0.
Is dit nu goed? Ik word er lichtjes geruster van. Ik voel aan mijn borst en laat ook Antonio voelen…is die zwelling nu niet wat kleiner? Hij vindt het ook.
Misschien valt het toch allemaal wel mee.
Dit is het mentale gedoe wat je zo uitput.

Deze week ga ik nog niet werken.
Ik wil wel gaan, maar toch ook niet.
Ik zou fouten maken en eigenlijk wil ik me gewoon door de dag slepen.
Een rollercoaster is het!
Ik hoop zo dat ik volgende week gewoon op kantoor zit.

Ik spreek af met Antonio dat het 4 opties kunnen zijn.
Optie 1: Het is helemaal niets, er moet niets aan gedaan worden of misschien wat medicatie innemen.
Optie 2: Het is niet kwaadaardig, maar het moet er wel uit. Dus een operatie op de planning.
Optie 3: Het is kwaadaardig maar zonder uitzaaiingen.
Optie 4: Kwaadaardig met uitzaaiingen.


Ik denk dat ik op dit moment zelfs blij zou zijn met optie 2. Wel weer opereren maar that’s it!

Dinsdag 06/04/21
Vandaag is het een drukke dag.
Om 10h moet ik in Herk de Stad zijn voor een foto van de longen en echo van de lever.


Ik “verheug” me op de echo omdat je hier meestal vragen aan de dokter kan stellen.
Ik mag redelijk snel binnen en eerst is er de foto van de longen.
Hiervan weet je niet dadelijk iets.

Daarna volgt de echo.
De dokter stelt weer wat vragen en stelt me gerust dat er niets is te zien aan mijn lever.
Om de een of andere reden had ik hier heel bang voor.
Ik vertel het in de auto aan Antonio en we laten beiden een traan van blijdschap.
Dit is zo intens!
Daarna door naar het Jessa ziekenhuis.
Om 11h30 heb ik een inspuiting voor mijn botscan. Dan moet ik om 14h terugkomen voor de botscan zelf.
De verpleegster verteld me dat ik vandaag niet bij zwangere vrouwen of kleine kindjes mag komen.
Het toilet best 2 keer doorspoelen en veel drinken want het ‘goedje’ moet terug uit je lijf.
Ik bekijk haar en vraag me af of je hier dan geen kanker van krijgt??

Om 14h staat de verpleegster me al op te wachten en mag ik op een tafel gaan liggen.
Ik mag mijn kleding aanhouden enkel riem en bh moeten uit. Voor het ijzer weet je wel.
Ik moet zeggen, het was niet onaangenaam om te gaan liggen. De tafel was niet zo hard als bij de MRI, en voelt het kussen nu warm aan?
Ik moet heel stil blijven liggen terwijl het apparaat rond me draait en het bed lichtjes naar voor en achter schuift.
Het maakt niet dat luide lawaai zoals de MRI en het enige wat ik denk is “het is eigenlijk wel aangenaam”.
Ik voel dat ik moe ben. Ik sluit soms mijn ogen maar niet te lang want ik ben bang om in slaap te vallen.
Dit was het laatste onderzoek. Nu naar huis en wachten op donderdag.

Op woensdag zie ik in mijn ziekenhuisapp dat er een multidisciplinair consult is geweest. Het verslag kan ik helaas nog niet zien.
zullen ze al iets weten?
Van de verschillende verplegers tijdens de onderzoeken zou de uitslag er vandaag wel al moeten zijn.
Ik besluit te bellen naar het borstcentrum.
Mevr aan de andere kant van de lijn: ah nee, zoiets zeggen ze nooit via de telefoon. Stel dat het slecht nieuws is dan moeten er iemand u opvangen.
Ik: Ah ja… maar bij de onderzoeken werd er gezegd dat ik al eens kon bellen.
Mevr: ja maar dat doen ze om u af te wimpelen!!
Euhhh wat??
Trouwens de dokter is er niet en je kan altijd is naar de praktijk bellen, zegt ze nog, maar hou er rekening mee dat ze niets gaan zeggen.
Koppig als ik ben bel ik toch! Het gaat hier over MIJN lichaam toch?
De dokter is aan het opereren en de andere gynaecologe die ik de eerste keer heb gezien is met verlof.
Ik besluit de huisarts te bellen.
Maar die is ook al weg. BALEN!!!
Er zit niets anders op dan te wachten.
Deze nacht slapen we beiden niet goed, en dan is het donderdag.

Donderdag 08/04/21
De hele ochtend werkt Antonio zijn mails bij en ik kijk naar Gooische vrouwen.
Feel good tv waar je niet bij moet nadenken.
De voormiddag vliegt voorbij en om 13h moeten we vertrekken.
In de auto is het stil. We rijden versuft naar Hasselt.
Om 14h moeten bij de dokter komen maar we mogen pas om 14h30 binnen.
Tja…zegt hij. De testen waren allemaal goed, maar van de borst weten we nog niets.
Ik zeg hoe je weet nog niets? Ja dacht je nu echt dat je vandaag iets ging weten?
Euhmmm ja???
De testen zijn goed dus er zijn geen uitzaaiingen, maar ze weten nog niet of ik borstkanker heb.
De omgekeerde richting dus.
Het weefsel wat er verdacht uit ziet op de MRI ligt moeilijk om een punctie te doen.
Dus, vandaag een punctie op basis van de beelden van de MRI.
Ik mag dadelijk gaan hiervoor.
Hij zegt ook nog dat indien de punctie niet lukt, er weer een MRI moet gebeuren waar ze de punctie gelijktijdig doen.
Ik krijg al een afspraak voor donderdag 16/04 en dan hoopt hij een uitslag te hebben.
Dat was het….5 min, en niet veel uitleg. Heel onpersoonlijk en ik had niet het gevoel dat we begrepen werden dat die onzekerheid al 2 weken duurt.
Ok een dokter zegt nooit iets voor hij het zwart op wit kan bevestigen, i know.
Maar waarom dan niet sneller een punctie? En waarom moesten we in godsnaam vandaag langskomen dan?
We gaan snel voor de punctie en het was inderdaad heel moeilijk. Maar het is gelukt.
De dokter die dit deed was rustig en vriendelijk en ik vertel hem over mijn twijfels en wat ik al allemaal heb laten doen.
Normaal als er weefsel kleurt op de MRI dan is dit meestal een teken dat er iets broeit.
Hij heeft me in mensentaal eindelijk de uitleg gegeven zodat ik het snap.
Hij nam de tijd hiervoor en toonde echt begrip.
Dit heeft voor die man ook niet langer geduurd dan 5 min hoor, maar voor mij een wereld van verschil.
Als je ziek bent of je bent in behandeling kan begrip en vriendelijkheid heel veel doen voor een patiënt.
Nu is het enkel hope for the best! Geen borstkanker! 😉

Hoe gaat het nu met mij?

20 maanden is het ondertussen geleden dat ik uitviel met een burn-out.
Al die tijd heb ik gewerkt aan mezelf, en mezelf ook beter leren kennen.
Eerst was er de fase van ontkenning. Nu ik eraan terugdenk was dit puur tijdverlies.
Vanaf het moment dat je aanvaard dat er iets mis is, kun je pas beginnen met je herstel. Een burn-out put je fysiek en mentaal uit.
Je hebt geen controle meer over je eigen lichaam. Heel beangstigend allemaal.
NEE… het is niet ok als heel je lichaam beeft, en het is ook niet ok om alles op automatisch piloot te doen.
Wanneer je eindelijk hebt aanvaard dat er iets mis is, is het tijd om aan jezelf te werken.
Dat kan op verschillende manieren. Wat voor jou fijn aanvoelt kan voor een ander helemaal niet werken.

Meestal komt na de aanvaarding eerst nog een tijd van uitputting.
Het enige wat je wil doen is slapen. Dat was voor mij niet anders.
Ik ben in therapie gegaan bij een coach en kinesiste.
De kiné was om te ‘leren’ ademen. Ik kan je vertellen….DAT HELPT!
Ik heb technieken geleerd waar ik nu nog de vruchten van pluk.
Natuurlijk let ik niet 24/7 op mijn ademhaling, maar ik kan in paniek of stressmomenten mezelf kalmeren en dat is een geruststelling.
Bij de coach heb ik mezelf leren kennen. Ilse Wauters is een krak in haar vak en ik zal haar eeuwig dankbaar zijn. Ze geeft de tips die je op dat moment nodig hebt.
Ik ben een perfectionist, iemand die de touwtjes graag zelf in handen heeft.
Ik zal dus altijd moeten oppassen. Mijn karakter kan ik niet veranderen, maar ik kan de dingen wel anders aanpakken.
Een Burn-out krijgen heeft niet altijd enkel met je werk te maken. Het is de combinatie van werk, privé en je karakter.
Laat het dus een geruststelling zijn dat je niet hoeft te veranderen van job als je dat niet wil.
In mijn geval is het zo dat ik mijn job enorm graag doe en niet wil veranderen.
Dus moest ik mijn ‘werkwijze’ aanpassen.
Mijn werkgever ‘Het Poetsbureau’ heeft me hierbij enorm geholpen. Dit is zo belangrijk voor je herstel.
De collega’s van mijn kantoor hebben een engelengeduld gehad, en mijn baas toonde zich heel begripvol.
Ik weet dat niet iedereen dit geluk heeft, maar het maakt de situatie zoveel eenvoudiger.
Je kan niet geloven wat een beetje begrip betekend voor iemand met een burn-out.
Ik heb zowel mijn baas als mijn collega’s oprecht bedankt hiervoor. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar op dit moment ben ik heel gelukkig in mijn job.

Ik geloof ook dat er een leven is voor en na je burn-out.
Ik zal mijn energieniveau altijd in de gaten moeten houden, en de balans moeten vinden. Ik heb het geluk dat ik een man heb die me ondersteunt hierin en er altijd voor me is. Het is ongelooflijk hoeveel geduld hij al heeft gehad! Dit is een van de redenen waarom ik hem zo graag zie.


De laatste 20 maanden heb ik tientallen boeken gelezen over dit thema.
Hoe de juiste balans vinden, hoe rust in je hoofd creëren,… Maar ook verhalen van mensen die uit een burn-out komen. Dit is trouwens heel goed om je situatie te herkennen, en een soort van bevestiging te krijgen dat het echt wel normaal is wat je allemaal voelt.
Het is mijn doel geworden om dagelijks stil te staan met hoe ik me voel.
Zit het juist wat ik doe? Moet het anders? Kan het beter?
Je hebt maar 1 leven! Doe het daarom juist. 😉
Je eigen mindset is zo belangrijk hierin.
Denk wat minder in termen van ‘moeten’!
Van mijn coach kreeg ik een quote mee, waar ik nu nog geregeld naar kijk.

4 keer hetzelfde zinnetje, maar 4 keer de nadruk op een ander woord.
Mijn levenswijze was vooral veel ‘moeten’.
Ik bedoel hiermee niet ‘moeten van iemand anders, maar vooral ‘moeten‘ van mezelf.
Iemand heeft me ooit gezegd: “niets doen is ook iets doen”.
Het is ok om je lichaam af en toe rust te gunnen.
In de hectiek van iedere dag is dit zo belangrijk.
Wat voor mij ook helpt zijn lijstjes en planningen.
Ik probeer veel in te plannen maar laat ruimte voor onverwachte situaties.
Doe je dit niet, dan vormt dat weer stress omdat je geen tijd hebt voor een andere planning.
Zet gerust ook je ‘rustmomentjes’ in je agenda als je van jezelf weet dat je die wel eens vergeet.
Waarom zou je niet aan jezelf denken trouwens? Self-care is iets wat leeft tegenwoordig.
Na een korte break kan je weer met volle energie doorgaan.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat corona het me wat moeilijker heeft gemaakt.
Het leven kon je even niet plannen. Er was/is telewerk, economische werkloosheid, in quarantaine en er weer uit. Enfin….dikwijls heel onduidelijke situaties.
Het bracht me ook wel rust. Want als je niets mag, zoals tijdens die eerste quarantaine, hoef je hier ook niet over na te denken.
Heel veel ‘moeten’ viel weg. Je mocht gewoon niets, en dat was zalig.
Mijn positieve aard heeft me denk ik ook veel geholpen.
Mijn glas is altijd ‘halfvol’, en in iedere situatie zoek ik naar iets positiefs.

Waarom ik mijn burnout als iets positiefs ervaar?

– Hoe eerder je dit meemaakt, hoe eerder je je levensstijl kan omgooien. Zou het niet zonde zijn dat je er op je
70ste achter komt dat je het helemaal anders had moeten aanpakken?
– Het is echt leuk om jezelf beter te leren kennen! Zowel je min- als pluspunten.
– Ik ben veel bewuster gaan leven.

Waarom ik niet meer geloof in multitasking?

Je hoofd is niet gemaakt om verschillende dingen tegelijk te doen. In mijn job kan het serieus hectisch zijn, en alles moet last minute gebeuren, dan is het belangrijk om de prioriteiten te herkennen.
Ik hou nog altijd van ‘gezonde stress’.
Maar met een taak bezig zijn terwijl je in je hoofd al met de volgende vijf punten bezig bent, heeft totaal geen zin. Je gaat hoe dan ook ooit fouten maken.
Het is wel belangrijk dat je snel kan schakelen. Wat is er dringend en wat kan wachten?
Zelfs in mijn huishouden is het zo. Doe ik verschillende dingen tegelijk dan mag je er zeker van zijn dat er iets mislukt. Hou je gedachten bij die ene taak en je gaat zien dat je qua snelheid niets moet inboeten.

En hoe gaat het nu met mij?
Goed! Heel goed eigenlijk.
Mijn energie van vroeger is nog niet terug maar dat is ok. Dat komt wel goed.
Ik ben gelukkig in mijn job, in mijn gezin, en het belangrijkste…in mijn hoofdje is het rustiger. 😉
Ik zal altijd blijven zoeken om het nog beter te maken, en erover blijven lezen doe ik nog steeds!
Maar dit is ook omdat het me enorm interesseert.
Ik kan dus eerlijk zeggen dat het ok is!

A beautiful day begins with a beautiful mindset!



5 jaar My Stories Blog!

5 jaar lang “My Stories Blog”, 5 jaar lang mijn verhalen, meningen en avonturen.
Soms met lange pauzes, maar iedere keer komt mijn liefde voor schrijven terug.
Mijn eerste blog lees je trouwens hier! 😉
Content maken is zoveel veranderd de laatste tijd.
We moeten alsmaar meer moeite doen om op te vallen in de massa.
Wat begonnen is als een platform om mijn webshop te promoten is uitgegroeid tot een persoonlijk verhaal.
Het liefste wat ik doe is mijn tips delen met jullie.
Dat kan gaan over mijn favoriete hotspots, restaurants of onze reisverhalen.
Maar ook planning en organisatie, persoonlijke verhalen en mijn eeuwige zoektocht naar het vinden van de juiste balans komen aan bod.
Vorig jaar heb ik ook voor het eerst Blogmas gedaan. In de maand december is er iedere werkdag een blogpost online gekomen tot Kerst. Pittig om te doen…dat wel, maar zo leuk!
Wat nog veranderd is door de jaren heen is mijn logo.
Ik ben gestart met het logo van mijn webshop. Gemaakt door de supergetalenteerde Charlotte Ceyssens.
Nu mijn webshop niet meer bestaat heeft mijn jongste zoon eentje ontworpen.
Hij zit op de Provinciale kunsthumaniora in Hasselt en is zoals de meeste wel weten enorm creatief.
Ik ben heel blij met het ontwerp!

Geregeld blader ik nog is terug in mijn blog. Het is mijn leven, mijn dagboek en voor mij heel kostbaar.
Door de jaren heen heb ik heel wat nieuwe mensen ontmoet, en trouwe volgers bijgekregen.
Berichtjes die ik krijg van lezers dat ze het leuk vinden om mijn verhalen te lezen, en zelfs geïnspireerd zijn geraakt door mijn meningen vind ik geweldig.

één van mijn wensen voor 2021 was meer bloggen, wat soms heel moeilijk is door de befaamde “writer’s block”.
Ik hoop dan ook dat de horeca snel weer open gaat, en het leven weer wat normaal verloopt. Dan volgt die inspiratie vanzelf! 😉


Telewerken en collega’s missen.

Telewerken lijkt wel het nieuwe normaal.
Collega’s mogen niet te veel samen werken en meetings moeten online doorgaan.
Het is een hele andere werksfeer geworden de laatste maanden.
Door corona hebben we ons al in allerlei bochten moeten wringen om onze draai te vinden.
Het lijkt pure fun dat thuiswerken! Je staat niet in de file en je kan iedere dag in je joggingbroek werken.
Maar voor sommige werknemers is het pure horror!
Zij die jengelende kids hebben rondlopen, ohh wat heb ik er respect voor.


Ik ben zelf aan het telewerken aangezien de bezetting op kantoor minimaal moet zijn. Voor mij loopt het echter wel goed.
Ik ben alleen thuis (buiten de doggies), en ik word dan ook niet gestoord.
Natuurlijk mis ik mijn collega’s enorm!
We staan wel telefonisch in verbinding, maar het voelt toch anders wanneer je tegen ‘real life people’ kan ventileren. 😉
Mijn werkplek is in mijn veranda aan een grote tafel. Ik heb mijn laptop nodig, samen met een extra scherm en toetsenbord. Verder heb ik zo een rolwagentje van de ikea (had ik al), en daarop heb ik mijn telefoon, headset en schrijfgerief liggen.
Is mijn werkdag gedaan dan kan ik het wegrollen en blijft mijn tafel toch iets of wat opgeruimd.

Wanneer ik s’morgens mijn laptop open klap, komt Nora al gelijk bij me liggen. Ze is het al helemaal gewoon. 🙂
Op kantoor maken we altijd koffietjes voor elkaar, die moet ik nu spijtig genoeg zelf maken.
Toch heb ik de meest geweldige collega’s! Tijdens de feestdagen hebben we zoveel chocolade gekregen van de huishoudhulpen, en dat ligt natuurlijk allemaal op kantoor.
Maar dan heb je zo een collegaatje die s’avonds voor je deur staat met nog wat werkmateriaal én….jawel…een doos pralines! Zalig toch.
Of een andere collega die brownies maakt en die dan bij je thuis komt langsbrengen.

En hoewel ik ze ongelooflijk mis, doet de rust waarin ik nu werk me ook wel goed.
Oké er zijn continu telefoons en mails, en die stoppen nooit.
Toch zit ik met een rustig hoofd te werken, waardoor ik ook productief kan zijn.

Het heeft allemaal z’n voor en nadelen, waar we samen door moeten.
En terwijl ik thuis rustig verder werk, verheug ik me stiekem op een tijd waar we met z’n allen weer rond de koffiemachine kunnen staan, iedereen op kantoor is, en we meetings in real life kunnen voeren.

XOXO
Kelly



Met Nora naar de sneeuw!

Al een tijdje ben ik mijn weer-app in de gaten aan het houden in de hoop dat het gaat sneeuwen.
De laatste 2 weken stonden er sneeuwvlokjes die vervolgens vervangen werden door regen….:-(
De Ardennen is wel bedekt met een dikke laag, alleen….daar is het druk.
De hoge venen zijn verboden terrein.
Maar als we nu eens vooraan in de Ardennen gaan wandelen, vraag ik aan de wederhelft.
Gewoon naar ginder rijden en stoppen waar er sneeuw ligt.
Niet naar het toeristisch gebied.
Gisteren was het zover!
Warm aangekleed met hond en snacks zijn we vertrokken.
Welke afrit we precies hebben genomen weet ik niet meer, maar het groen naast de autosnelweg was net wit geworden. 🙂

Veel weggetjes verder, zijn we in de buurt van Manhay uitgekomen.
Ik moet zeggen, ik begrijp het verbod wel. Onderweg hebben we heel veel wagens gezien die half op de weg stonden geparkeerd. De weggetjes in de Ardennen zijn niet breed….je moet je dus voorstellen.
Wij hebben een parking gevonden waar je wel mocht staan, met nog maar net 1 plekje vrij.
Langs de andere kant zijn er ook veel gebieden waar een ‘voorlopige’ parking kan gemaakt worden, om het volk wat te verspreiden.
De Ardennen zijn groot en ons enige doel was wat wandelen in een bos met sneeuw.


Wandelen in de buitenlucht is trouwens gezond en toegestaan.
Dus mensen, zoek de drukte niet op, en kijk voor een plaatsje waar je auto veilig staat.
De politie kwam zelfs langs en heeft niets gezegd.
Aan al die mensen die gewoon op de weg staan…een beetje respect alsjeblieft.
Het zou toch zonde zijn dat je auto een bluts heeft omdat het voorbijgaande verkeer te weinig plaats had. 😉

Enfin…het was een leuke middag, en Nora heeft haar geamuseerd.
Kijk hieronder zeker ook het filmpje! Zo mooi kan sneeuw zijn. 😉

XOXO

Kelly

Geen nieuwe doelen, maar wensen!

Eerst en vooral wens ik jullie een gelukkig en gezond nieuwjaar!
Hebben jullie het leuk gevierd? Wij eigenlijk wel. Heel rustig maar gezellig.
Een nieuw jaar heeft nog nooit zo goed gevoeld. Een blanco pagina om helemaal zelf in te vullen.
Gisteren heb ik ook de kerstversiering al weggehaald. Hoewel ik het allemaal heel graag zie, had ik nood aan een frisse start.
Het nieuwe jaar hangt meestal ook samen met goede voornemens of nieuwe doelen.
Ik heb besloten om het dit jaar niet te doen.
Goede voornemens hangen te veel samen met ‘moeten’, en als er iets is wat dit jaar minder mag…
Voor 2021 heb ik dus geen voornemens die toch altijd mislukken, maar 5 wensen voor mezelf.
Het klinkt positiever, de druk is minder hoog, en daar heb ik na 2020 nood aan. 😉

  • Ik wens voor mezelf veel schrijfmomentjes voor mijn blog. Blogmas was pittig maar heel leuk om te doen. Ik heb enorm veel reacties gekregen, en ook wel nieuwe lezers, wat heel leuk is natuurlijk. Ik hoop dat jullie er een beetje van hebben genoten. 🙂
  • Ik wens voor mezelf meer rustmomenten. Eigenlijk was ik al goed op weg, en vind ik stilaan de juiste balans tussen productief en druk zijn, en weten wanneer mijn lichaam rust nodig heeft. Als er iets is wat een burn-out met je doet is het wel je eigen lichaam leren kennen, en dat is een fijn gevoel. Door goed te plannen krijg je veel meer gedaan. Zowel in mijn werk als consulente, maar ook thuis probeer ik niet aan multitasking te doen. Gevolg => je krijgt alles sneller en beter gedaan.
  • Ik wens voor mezelf nog meer wandelingen in de natuur, want hier kan ik echt rustig van kan worden. Het veranderen van de seizoenen, nieuwe plekjes ontdekken, leuke babbels met de hubby….love it!
  • Ik wens voor mezelf dat er nog wat kilo’s mijn lijf zullen ‘verlaten’. 🙂 In 2020 leerde ik samen met Antonio al een nieuwe levensstijl kennen. Na het lezen van het boek 16:8 van Servaas Binge, zijn we helemaal mee! De hubby is ondertussen 20 kg kwijt en ik 9. Hij is blijven doorgaan tijdens de feesten, ik iets minder maar er zijn ook geen kilo’s bijgekomen.
    Hiermee wil ik dus verder doen in 2021. Het is geen dieet, maar een levensstijl, en eentje waar ik niet te veel bij moet nadenken.
  • Ik wens voor mezelf nog meer ‘in het moment’ te leven, en meer te genieten van mijn dagen. Niet altijd vooruit te denken, maar even stilstaan met hoe het nu is, of wat er nu gebeurd.

Voor mezelf vind ik dit 5 mooie wensen. Maken jullie goede voornemens? Of misschien stellen jullie wel doelen?
Ik wil het dit jaar zo proberen. Door dingen te wensen voor jezelf is de druk minder groot. Je kan niet falen, want je MOET niets. En dat is een leuke gedachte om het nieuwe jaar mee te beginnen! 😉

XOXO
Kelly